مدتهاست تصمیم گرفته ام هر گاه از کسی رنجیدم یا
دلم را شکست به یاد روزی باشم که ممکن است هرگز
در زندگی ام نباشد .. آن روز را مرور میکنم آنقدر که
نبودنش را باور میکنم بعد در ﺫهنم برایش غمگین
میشوم و شاید یک عزاداری ﺫهنی و بعد آرزو میکنم
کاﺵ بود و از او میگذشتم بعد به خود میگویم حالا
او هست پس ببخش و فراموﺵ کن.. از بخششم شاد
میشوم و از بودن او شادتر .. به همین راحتی … این
فرمول جدید آرامش من است…!